Einde in zicht

Laatst las ik een boek dat zich niet helemaal hield aan de verhaalstructuur die ik gewend was. In plaats van een mooi, leuk einde was het redelijk grimmig. Heel leuk in principe, om het net even anders aan te pakken, maar dat nare gevoel aan het einde vond ik maar niks. Om toch een verhaal te schrijven met een uniek karakter bedacht ik dat je ook van de standaard opbouw-wending-einde structuur af kan wijken, dan hoef je niet te spelen met zo'n naar einde.

Zo ging ik dus aan de slag. Een goed verhaal kost tijd, weken lang zat ik dagelijks achter mijn laptop om te schrijven, te herschrijven, en soms om te dineren (maar dan was het meer toeval dat m'n laptop voor me lag). Traag maar soepel ontstond er een prachtig verhaal; rijkgevulde zinnen gescheiden door sublieme interpunctie vulde het scherm. Dit soepele process werd echter onderbroken door een besef. Het besef dat nu de opbouw af was en de wending ten einde kwam, er bijna voldaan werd aan de standaard structuur. Dit veranderde alles.